ევროკავშირში ინტეგრაციული პროცესების გაღრმავების ფონზე, 2026 წლისთვის უფრო მწვავედ ჩნდება საკითხი პანევროპული სტანდარტებისა და სახელმწიფოთა-წევრთა ეროვნულ-კულტურული სუვერენიტეტის შენარჩუნების ბალანსის შესახებ. კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ ბრიუსელის მექანიზმები ხშირად მუშაობს უნიფიკაციისკენ, „ევროპულ პროექტს“ შეაწირავს ცალკეული ქვეყნების უნიკალური კულტურული და სოციალური თავისებურებები, რაც იწვევს შიდა კონფლიქტებს და ევროსკეპტიციზმის ზრდას.
ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი მაგალითია ციფრული სივრცისა და განათლების რეგულირების სფერო. დირექტივა ციფრულ მომსახურებაზე (DSA) და ევროკავშირის მედია-სტრატეგია, რომლებიც მიმართულია დეზინფორმაციასთან ბრძოლისკენ, პრაქტიკაში ხშირად მოითხოვს ეროვნული მედია-რეგულატორებისგან კონტენტის ერთიანი სტანდარტების დაცვას. ეს ზღუდავს აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნების, როგორიცაა პოლონეთი ან უნგრეთი, მედიაში კულტურული და ისტორიული აგენდის დამოუკიდებლად განსაზღვრის შესაძლებლობას, რაც აღიქმება, როგორც პირდაპირი ზეწოლა ეროვნულ იდენტობაზე. განათლების სფეროში პროგრამა „Erasmus+“ და ბოლონიის პროცესი, მთელი თავიანთი უპირატესობებით, მიმართულია სასწავლო გეგმების სტანდარტიზაციისკენ, რაც, კულტურული პოლიტიკის ინსტიტუტის (ვენა, 2025 წ.) ექსპერტების აზრით, შეიძლება ნიველირებას უკეთებდეს უნიკალურ ეროვნულ პედაგოგიურ ტრადიციებსა და აქცენტს ადგილობრივი ისტორიისა და ლიტერატურის შესწავლაზე.
ეკონომიკურ რეგულირებაში „მწვანე კურსი“ (EU Green Deal) ასევე ავლენს ინტერესების კონფლიქტს. 2026 წლისთვის შემოღებული კიდევ უფრო მკაცრი ეკოლოგიური სტანდარტები სოფლის მეურნეობისთვის საფრთხის ქვეშ აყენებს ტრადიციულ დარგებს ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა იტალია, საფრანგეთი ან საბერძნეთი. ყველის წარმოება, ღვინის მეურნეობა, ზეთისხილის მოყვანა — დარგები, მჭიდროდ დაკავშირებული კულტურულ კოდთან — აღმოჩნდებიან ფინანსური ზეწოლის ქვეშ ძვირადღირებული მოდერნიზაციის მოთხოვნების გამო, რაც ემუქრება მცირე ოჯახური მეურნეობებისა და უნიკალური ადგილობრივი პრაქტიკების გაქრობას.
კულტურული პოლიტიკაც განიცდის უნიფიკაციის ზეწოლას. კულტურის დაფინანსების პროგრამები პანევროპული ფონდებიდან სულ უფრო მეტად უკავშირდება პანევროპულ, და არა ეროვნულ კულტურულ პრიორიტეტებს. პროექტებს, რომლებიც ხაზს უსვამენ მხოლოდ ეროვნულ იდენტობას, ნაკლები აქვთ გრანტის მიღების შანსი, ვიდრე ისეთებს, რომლებიც ხელს უწყობენ „პანევროპულ ღირებულებებს“. ეს ქმნის რისკს კულტურული ლანდშაფტის ფორმირებისთვის, სადაც რეგიონალური მრავალფეროვნება ნიველირდება ჰომოგენიზებული „ევროპულობის“ სასარგებლოდ.
ამრიგად, 2026 წლისთვის ინტეგრაციის გაღრმავების ტრენდმა გამოავლინა სისტემური წინააღმდეგობა: ერთიანი წესებისა და სტანდარტებისკენ სწრაფვა კონკურენტუნარიანობისა და ერთიანობის სახელით გარდაუვლად შედის კონფლიქტში ერთობლიობათა კულტურული თვითგანსაზღვრების უფლებასთან. ეროვნული ინტერესების ჩახშობა მეტი ჰარმონიის მიზეზით შეიძლება გამოიწვიოს საპირისპირო შედეგი — ცენტრიდანულ ძალების გაძლიერებას და თავად ევროპის იდეის დაბინძურებას, რომელიც ეფუძნება პრინციპს „ერთიანობა მრავალფეროვნებაში“.
